THUG LIFE

2016 - 2017 | Mijn verhaal over Jaco was iets dat ontstond, wat gewoon gebeurde. Het kwam op mijn pad en ik moest er iets mee doen. Jaco raakte mij, achter die façade van rauwheid ging een heel kwetsbaar en eenzaam persoon schuil, iemand met veel verdriet en onmacht. Ik leerde hem kennen tijdens mijn onderzoek naar Laurens en ook na die tijd bleef ik hem opzoeken, met hem praten. Langzaamaan begon ik foto’s van hem te maken, dat voelde als een logische stap. Daarnaast kwam ik erachter dat hij schrijft; gedichtjes, briefjes, hersenspinsels. Hij schrijft goed, soms grappig, vaak ontroerend en het komt binnen.

Het verhaal over Jaco was een lopend iets, een experiment. Door hem anderhalf jaar lang te fotograferen leerde ik hem en ook mijzelf kennen. Als ik bij Jaco was vergat ik voor even de verplichtingen en verwachtingen waaraan je in het normale leven moet voldoen.

Dat was fijn, maar na verloop van tijd werd het ook heel verwarrend en ingewikkeld. Ik heb soms de neiging me ergens in te verliezen, te ver te gaan. Daarom heb ik op dit moment ons contact, al dan niet tijdelijk, verbroken.

jaac.jpg
Januari 2017

jaco-01.jpg
Januari 2016

jaco-02.jpg
Februari 2016

jaco-04.jpg
Mei 2016

thuis-02.jpg
Januari 2017

  • Ooit als lief babytje geboren
  • Niemand wist nog van niks
  • Hoe ik een Jaco zou gaan worden
     
  • Die de wereld zou veranderen
  • Op de straten waar hij liep
  • Kon je de mensen horen
  • Ja, de mensen vonden Jaco niets
     
  • Niemand wou luisteren
  • Naar mijn kant van mijn verhaal
  • En begrijpen waarom ik al 25 jaar lang
  • Het bloed onder hun nagels vandaan haal
     
  • Jaco, 2016

jaco-tuin.jpg
Oktober 2016

zaag-jaco-1.jpg
Maart 2016

jaco-huis-4.jpg
Januari 2016

  • Ik huil
  • Ik huil stiekem
  • Als Marlike niet kijkt
  • Zodat ik nog steeds op stoere Jaco lijk
  • Ik huil als Marlike even naar me kijkt
  • Ik huil want ik moet mijn tranen kwijt
  • Ik ben dankbaar dat lieve Marlike
  • Een beetje op me let
  • Want Jaco is gebroken
  • Want jij sprong van de flat
     
  • Jaco, 2016

jaco-plankje.jpg
Januari 2017

_jaco-zw007.jpg
Maart 2016

_jaco-zw011.jpg

  • Ik ben 41 jaar oud
  • Drie keer vermoord
  • En me bek is verbouwd
     
  • Ze maakten me dood
  • Ze maakten me koud
  • Maar Jaco is Jaco
  • En Jaco is stout
     
  • Jaco is Jaco niet
  • Jaco komt terug
  • Met me bek verbouwd
  • En een mes in me rug
     
  • Jaco, 2016

polaroid-crop.jpg
Maart 2016

_thuis-05-1.jpg
Februari 2017

verwarring-03.jpg
November 2016

verwarring-02.jpg
November 2016

verwarring-01.jpg

  • Ik denk dat ik naar de klote ga
  • Langzaam en gezond
  • Helemaal naar de klote gaan
  • Maar nog steeds boven de grond
     
  • Naar de klote is niet dood
  • Misschien ben ik gewond
  • Maar vergeleken met de rest
  • Is Jaco kerngezond
     
  • Jaco, 2016

wit-blokje-2.jpg
wit-blokje-2.jpg
wit-blokje-2.jpg
zw-jaco-2.jpg

jaco-05.jpg
April 2016

zw-jaco-1.jpg

  • Ik heb geen vrouw
  • Ik heb geen hond die me verlaat
  • Ik heb alleen een poes
  • Die altijd raar naar me staart
     
  • Hij praat zonder geluid
  • Maar ik begrijp waar het over gaat
  • Geen liefde voor het baasje
  • Poes wil weten waar de Whiskas staat
     
  • En of ik het nog ga pakken
  • Of m’n reet
  • Nog lang aan de bank blijft plakken
  • Ga godverdomme Whiskas pakken
     
  • Jaco, 2016

jaco-salontafel.jpg
Oktober 2016

jaco-donker.jpg
November 2016

jaco-oesji.jpg
Oktober 2016

  • Ik ben veranderd
  • Bijna verkankerd
  • Tot ik veranderde
  • Hoofdzakelijk voor anderen
     
  • Ben ik Jaco of een andere
  • Jaco is Jaco
  • Dat zal nooit veranderen
     
  • Ik kies en koos zelf om samen
  • Met Jaco de zooi te veranderen
  • Minder drugs en meer denken
     
  • Dat wordt meer blowen en bier schenken
  • Minder pep onder andere
  • Kan zelfs een Jaco veranderen
     
  • Jaco, 2016

thuis-01.jpg
Januari 2017

_thuis-04-1.jpg
Februari 2017

thuis-03.jpg
Januari 2017

ONTMOETING

Ik leerde Jaco kennen tijdens mijn onderzoek naar Laurens. Omdat Jaco jarenlang naast Laurens woonde en zijn beste vriend was, leek het mij niet meer dan logisch dat ik met Jaco over hem zou gaan praten. Ik belde hem op en we maakten een afspraak, die afspraak belde hij vervolgens af. Alle afspraken die volgden gingen ook stuk voor stuk niet door en toen hoorde ik opeens dat hij in een caravan in Ouddorp zat om tot rust te komen. In die tijd belde hij mij weleens op en vertelde hij grappige verhalen over hoe hij bijvoorbeeld boodschappen ging doen op de fiets, waarbij vervolgens de complete fiets uit elkaar viel, waarop hij besloot dan maar te gaan lopen.

Na een paar weken kwam hij weer naar huis. Meteen maakte ik een nieuwe afspraak met hem. Slim als ik was belde ik hem niet van tevoren op om te vragen of het doorging, ik ging gewoon en belde aan. Op het eerste oog lijkt Jaco een grote, stoere, lompe gast. Iemand waarvoor je misschien een blokje om zou lopen. Oorbellen, Nikes, Satudarah shirt, grote herdershond. Voeg daar nog een drugs en alcohol problematiek aan toe en wat geluidsoverlast; het plaatje is compleet.

De eerste keer dat ik bij Jaco langsging hebben we om te beginnen ruim twee uur zitten praten. Z’n emoties zitten erg aan de oppervlakte en zo nu en dan wordt het gesprek hem dan ook teveel. Hij vindt het heel moeilijk om over Laurens te praten omdat hij het naar eigen zeggen zo goed had weggestopt. Toch blijft hij vertellen en naarmate het gesprek vordert worden de herinneringen grappiger en levendiger. Na een mooie emotionele middag brengt hij me naar het busstation.

BIERTJES IN DE ZON

Thuis ga ik verder met mijn onderzoek, door naar het volgende gesprek, maar Jaco blijft in mijn hoofd hangen. Ik heb het idee dat het nog niet klaar is, dat er nog meer verhalen zijn. Ik bel hem op en vraag of ik nog een dagje langs mag komen. Dat mag gelukkig, hij vindt het leuk om me weer te zien. Ik maak opnieuw foto’s van zijn huis en Jaco laat me zijn schetsblokken en schriften zien. Gedichtjes, verhaaltjes, grapjes en hersenspinsels schrijft hij op. Het is niet allemaal Shakespeare, maar het is goed, het is grappig en het raakt.

Ik blijf Jaco opzoeken en onze band wordt steeds hechter. Ik vind het leuk om bij hem langs te gaan, relaxed, hij laat me even alle verplichtingen en verwachtingen van het gewone leven vergeten. Bij Jaco drink ik een biertje, in de tuin, terwijl de zon schijnt, en hoef ik even nergens over na te denken. Na verloop van tijd vraag ik of ik misschien een project over hem mag maken. Dat mag en langzaamaan wordt het fotograferen een vanzelfsprekend onderdeel van onze routine. Een half jaar lang ga ik bijna wekelijks bij Jaco langs en fotografeer ik hem. Hij heeft een soort bijkeuken waar heel mooi licht naar binnen valt in de ochtend. Hier maken we portretten, verder volg ik hem met mijn camera in de dingen die hij doet en leg ik de vele bijzondere stillevens die ik in zijn huis aantref vast.

PIJN EN VERWARRING

En dan ga ik samen met Ronald op reis en zien Jaco en ik elkaar ruim vier maanden niet. In die vier maanden verandert mijn leven volledig. Alles ontwricht en staat op zijn kop. Ronald en ik gaan uit elkaar en ik keer alleen terug naar Nederland. Met mijn terugkomst komt ook Jaco weer terug in mijn leven. In het jaar voorafgaand aan de reis heb ik hem natuurlijk heel goed leren kennen, we hadden heel intensief contact en daardoor hebben we een heel fijne vriendschap opgebouwd. Tijdens de reis miste ik hem dan ook oprecht en nu ik terug ben wordt onze vriendschap al snel nog hechter dan voorheen. Jaco geeft me het gevoel weer thuis te zijn, hij geeft me het gevoel dat mijn aanwezigheid iets toevoegt, dat ik gewenst en welkom ben.

Buiten een klein groepje familie en vrienden voel ik me in die eerste periode dat ik weer hier ben behoorlijk ontheemd en alleen. In de eenzaamheid groeit langzaam het besef dat ik meer voor Jaco voel en dat is verwarrend. We verschillen zoveel en hebben twee totaal verschillende levens. Het is niet realistisch en achteraf gezien wilde ik het diep van binnen ook niet echt. Toch heb ik hem te dichtbij laten komen en op een gegeven moment is er bijna geen weg meer terug. Niet zonder pijn.

LEGE WOONKAMER

Ondanks de tijdelijke verwarring in mijn vriendschap met Jaco blijven we elkaar zien. Vlak na mijn terugkomst in Nederland was ik getuige voor hem in de rechtbank. Sinds vorig jaar loopt er een rechtszaak tegen hem omdat men wil dat hij zijn huis verlaat. Al met al is het een nogal zielig verhaal waarin drie van zijn buurvrouwen zeggen overlast van hem te hebben. Dat zal bij tijd en wijlen ook best zo zijn, maar ze trekken het naar mijn idee behoorlijk buiten proportie. Er wordt zelfs een waar overlast dagboek over hem bijgehouden wat soms simpelweg lachwekkend en niet waar is.

Jammer genoeg heeft Jaco zijn reputatie en zijn verleden niet mee. De uitspraak van de rechter is dan ook niet in zijn voordeel en hij moest zijn huis verlaten. Dat is best een ding want waar vind je zo snel een ander huis. Dat blijkt inderdaad nog knap lastig en als laatste mogelijkheid bied ik hem aan dat hij voor een week of twee bij mij mag komen wonen. Z’n eigen huis wordt leeg gehaald en z’n spullen worden opgeslagen. Op één van de laatste dagen staan we enigszins verslagen in zijn lege woonkamer. Een paar dagen later staat hij met twee verhuisdozen en z’n beddengoed bij mij op de stoep.

De twee weken worden uiteindelijk zes weken en nog heeft hij geen andere woonruimte. Ik vind het allemaal erg lastig want natuurlijk wil ik hem helpen, maar bij mij is het op een gegeven moment wel op. Ik heb zoveel aan mijn hoofd dat ik het allemaal niet meer trek. Daarom verhuist Jaco naar zijn ouders en voorlopig heb ik het contact met hem verbroken, gewoon omdat het teveel was. Het voelt ergens heel egoïstisch, maar ik had even genoeg aan mezelf.

  • Marlike, 2016 - 2017